Размена

Ајде да си ја размениме кожата !
Ти на мене твојата,
јас на тебе мојата.
Да се облечеме еден во друг,
да се запознаеме,
да се поврземе,
покриеме и откриеме !
Ти животно, јас жена.
Јас животно, ти маж !

Ајде да си ги размениме срцата,
да видиме кое  повеќе тежи ?
Кое повеќе крвави ?
Кое побрзо чука ?
Чија крв е поврела
и полна со разни приказни
кои се раскажуваат низ секое делче,
низ целото тело,
моето и твоето !

Ќе заборавиме кој е кој,
и што е што,
мојата приказна ќе биде твоја,
а твојата како да е моја !

Ајде да си ги размениме очите !
Да се погледнам себеси,
и осознаам длабоко.
Да се погледнеш себеси
како што јас те гледам,
да се засакаш како што јас те сакам.

Ајде да си ги размениме
и  љубовните органи !
Да навлезам во тебе длабоко
и ти да  почувствуваш
како го истражувам твоето тело !
Во мислите заедно ,
со телата едно !
Ти ќе бидеш јас,
а јас ти !

Leia Mais...

Сладок грев

Прегрни ме!
Обвиткај ги твоите гранки,
пушти ги своите корења,
зари ги твоите боцки!
Крв нека потече од моето меко тело,
модринки на страста
нека ме означат на секое делче!
Сакам да чувствувам,
нејќам да сум ладна,
ниту  да спијам!
Очиве да не ги затворам,
цела ноќ и цел ден.
Како волци да завиваме
на месечината
се додека гласот не оформи
вечен оган
на кој ќе гориме!
Гревот наш е толку рајски,
пеколот ни го отстапува
својот пламен
да не осветлува
додека грешиме
одново
и одново
се додека
дојдеме до крајот!
За нас ќе се поклопат доброто
и злото,
страста ќе не одведе далеку
од судот,
блиску до блудот,
о тој толку сладок грев!

Leia Mais...

Чекајќи ја пролетта

Зимата ги замрзна нашите срца,
студенилото `не затапи,
без мириси, без боја,
како `се да умира,
како `се да спие.

Во тишината зачув тропот,
топлина низ моето тело,
во ноздрите навлезе мирис
на млада трева и свеж воздух,
благ трепет низ моите гради.

Нешто се буди во мене,
мислев дека не сум повеќе жива,
дека не можам да љубам повеќе,
не можам да допрам, ниту да милувам,
ниту да бакнувам.

Усните се зацрвенија,
благ вкус на вино почуствуваа,
во окото искра светна,
да осветли, љубовта да ја најде,
ако ја нема да ја измисли.

Мирис на пролет,
поглед во иднината,
додека се движам,
сакам тоа да биде
во тактот на љубовта!

За да не умирам тивко,
сакам гласно да живеам.
За да го прикријам тивкиот лелек
со сета сила ќе викнам
во врвот на уживањето!

Тоа е момент кога се испреплетуваат
смртта и оживувањето,
љубовта и омразата,
надежта и очајот,
момент кога сваќам дека сум жива.

Leia Mais...

Молитва кон никој

Што да правиш кога сиот свет се урива врз тебе?
Да умираш со него, да се предадеш
или да го чуваш секој здив за подобри времиња?

Што да правиш кога повеќе не веруваш ни во своите соништа?
Да престанеш да сонуваш, да се предадеш
или да  заспиеш сонувајќи за некои подобри времиња?

Што да правиш кога насмевката си ја проголтал во длабочината
на своето скршено срце , а гордоста си ја закопал
во урнатините на твојот уништен свет?

Да се прашуваш себеси секој ден,
зошто си жив и која е твојата цел?

Да се прашуваш  каков е овој свет,
свет со милиони прашања ,а ниеден одговор.

Што да правиш кога илузиите се распрснуваат
на милиони огледални парчиња на кои секој одраз е чудовишен?
Да замижиш, да зачекориш и да се надеваш дека
ништото нема да те обземе?

Што да правиш кога сите бои и сите мириси
ја губат својата свежина и засмрдуваат под урнатините
на твоите раскршени соништа?

И ништо повеќе нема да биде како што беше.

Што да правиш кога дошол моментот да се молиш,
а ти во ништо веќе не веруваш?

Leia Mais...

Писмо

Напишав писмо на небото!
Букви од желби, зборови од копнеж,
ѕвезди и знаци
ја осветлуваат мојата мисла,
ја потцртуваат мојата проста емоција.

Напишав писмо на небото!
Облаците ги скрија
зборовите од кои се срамам,
 птиците се кикотеа
на моите смешни реченици.

Напишав писмо на небото!
Ништо мудро, ниту ново,
повикав снег да ги избрише
доказите за моите чувства.
Или дожд да ги засени моите солзи.

Напишав писмо на небото!
Ако некогаш погледнеш нагоре
може ќе прочиташ меѓу ѕвездите
и капка дожд ќе капне
во твоето око наместо солза.

Напишав писмо на небото!
Снегулките нежно ќе ја раскажат
мојата приказна на оној кој сака да ја слушне,
ионака на крај ќе паднат под нозете
на случајните минувачи.

Напишав писмо на небото!
Не беше доволна хартија и перо,
ниту можев да изустам пред тебе.
Сакав да споделам со ѕвездите,
планетите, птиците и облаците!

Напишав писмо на небото!
Мојот живот е мал
за толку големо чувство.
Небото вечно нека раскажува
колку те љубам!

Leia Mais...

Предизвикот на вистината

Ветрови дувајте!
Бури заиграјте,
разбранувајте го моето срце!
Громови пукајте!
Тука сум,
ќе издржам.
Дали жива
 или мртва
сеедно е сега!

Солзи и дожд ,
мокро тело,
идам до крај!
Без компромис,
без лаги,
јас сум таа што сум,
дали жива
или мртва,
сеедно е сега!

Бранови однесете ме!
Се предавам цела,
без соништа,
без надежи
пловам низ животот
или смртта,
сеедно е сега!

Полна сум со љубов.
Омразата ја оставив зад себе,
немам стремежи,
ниту копнежи,
јас сум страст,
јас сум енергија,
едно сум со бурата!
Каде минам оставам пустош,
правам место за вистината,
а вистината не е тивка,
таа е онаква каква што е
и повикува на милиони пискоти,
предизвикува милиони воздишки
и не носи во живот
или смрт,
сеедно е кога се љуби!

Leia Mais...

Отровна месечина

Отровна месечино!
Толку сладок отров
внесуваш во моите вени,
умирам, со задоволство
во секое сетило.
Експлозија,
па темнина.
Само ти стоиш вечна,
полна и сјајна.

Отровна месечино!
Не ми даваат мир
сите твои покани
за грев, за патувања
непознати,
го прифаќам  твојот повик,
твојот сладок отров
се шири низ моето тело.
Експлозија,
па темнина.

Отровна месечино!
Ја пееш исконската песна
за  мажот и жената
и нивната страствена борба,
прапочетокот на секој грев.
Возбуда и танц,
нема криење од таа песна,
како морнар намамен од сирена
јас неможам да одолеам
на искушението.

Отровна месечино,
не се менувај!
Кој знае која песна е божествена,
а која ѓаволот ја пее.
Дал` љубовта може некогаш
да е грешна?
Дал` страста секогаш е
пеколна творба?

Отровна месечино!
Ќе седнам на твојата
округла сребрена рамка,
твојот сјај ќе биде замена,
за отсуството на топлина.
Топло тело,
студена топка,
ќе горам во желбата
да го допрам него
и да ме допре,
се додека отровот
ги нагризува нашите
млади тела.
Се додека не ја растопиме
сета твоја величественост!
Експлозија!
па темнина.
Но барем сме биле живи,
пред смртта.

Една мала ѕвезда
ќе се создаде во далечната вселена,
како спомен на нашата љубов!

Leia Mais...

Небо и земја

Залудно барам прибежиште,
со погледот вперен во небото,
ѕвездите остануваат недостижни,
а месечината мистерија.

Залудно барам прибежиште во твоите очи,
се разголувам сосема пред тебе,
останувам без засолниште,
земјата е мојата лежалка,
мојата перница се лисјата,
есента што ги фрли,
сувата земја ја впива секоја моја солза,
лисјата ја галат секоја моја насмевка,
мирисот на роса секое утро
е во моите мисли.
Како би било кога би исчезнал
секој лош мирис,
секој лош спомен
и секоја капка крв пролеана во неправда?
Секоја душа кога би имала свој мир?

Залудно барам нов свет,
гледајќи во облаците
се надевам на лет,
можеби не би болел секој пад толку,
ако би летнала барем за миг.

Но не се откажувам
од погледот вперен во небото.
Во земја ќе отидам,
но со небо во очите.
Не, не се откажувам од својата слика
во твоите очи,
во земја ќе отидам,
но со љубов во срцето .

Leia Mais...

Немирна

Немирна,
нескротлива сум,
мислиш ме имаш,
а веќе сум далеку.

Немирна,
ме мами виењето,
волците на страста
го бараат својот данок.

Немирна.
Месечината ме води,
месечарам будна,
вијам и јас.

Немирна,
едно гризнување,
мора да има болка
за да има задоволство.

Немирна,
усните се жедни
за крв, за месо,
нокти во кожа.

Немирна,
огнот го топи секој мраз,
не се смирува
дур не го скротиш.

Немирна,
те предизвикувам,
само поголем ѕвер од мене
може да ме победи.

Leia Mais...

Дали знаеш?

Дали знаеш?
Ти си тој.
Свој и единствен,
никогаш мој,
а сепак близок.

Дали знаеш?
Јас сум таа.
Своја и единствена,
никогаш твоја,
а сепак блиска.

Дали знаеш?
Дека не барам
ништо од тебе,
а ти сепак даваш
и љубиш.

Дали знаеш?
Дека не бараш
ништо од мене,
а јас сепак давам
и љубам.

Дали знаеш?
Дека сме секогаш заедно,
а никогаш на исто место,
дека времето стои за нас
и се смета во години,
а не во денови.

Дали знаеш?
Дека го знаеш сето ова,
дека знаењето ништо не значи
се додека срцето не каже
точно во која година,
на кое место
ќе се сретнат
двете души
кои ништо
не бараат
една од друга,
а даваат
се!

Leia Mais...

А тебе те нема

Низ прозорецот гледам,
во далечините те барам,
ветришта ги брануваат гранките,
си поигруваат лево - десно,
облаци натежнале над црвеното небо,
празно е и тмурно
и тебе те нема.

Мирисот после дожд
ми влегува во ноздрите,
го вдишувам тој возбудлив
зрак на надеж,
дека после дожд
ќе дојде сонцето.
Телото ми трепери од возбуда,
од исчекување јас немам мир,
а тебе те нема.

Непредвидлива сум
како времето,
во лутина како ветер
можам се да однесам,
да заплакам како пороен дожд,
а потоа да се насмеам и да
се осветли ноќта
од мојата насмевка.
Но сонцето не можам да го заменам,
за тоа постоиш ти!
А тебе те нема.

Leia Mais...

Осаменост

Тоа е чувство кое ме јаде,
 сета надеж ја одзема од моето тело,
срцето нема на кого да ја даде,
таа љубов , тоа чувство врело.

Осаменост...
И милион луѓе да има околу мене,
нема да се смени таа мачна тага,
очи затворам, снагата ми вене,
вистината не се заменува со лага.

Осаменост...
Не, јас никаде не припаѓам,
ништо не е за мене мое,
за кратко кревам глава , па повторно паѓам,
блиско ми е само она што е твое.

Осаменост...
Најстрашно е кога откривам
дека и со тебе сум сама,
дека покрај тебе само стравот го покривам,
стравот од темнината, од вечната штама.

Осаменост...
На каде да погледнам,
на која страна да се свртам?
Јас само знам глава да веднам,
да фантазирам и визии да цртам.

Осаменост...
Зошто чекам да ми прозбориш,
да ми подадеш рака?
Ти мојата бајка незнаеш да ја твориш,
не си ти виновен што е така.


Осаменост...
Дал` е важно за некој што сум  тажна?
Дал за тебе тоа нешто значи?
Знам дека јас не сум ништо, не сум важна,
не ме погледнувај , не се мачи.

Осаменост...
Чувство кое не ми дава мир,
ни дење , ни ноќе спокој немам,
демоните повторно го прават својот пир,
се потешко , се помачно ми е воздух кога земам.

Осаменост...
Се е полесно кога ќе споделиш,
секоја рана помалку боли,
кога некој ќе те бакне, ќе помине-си велиш,
осаменоста саканиот го моли.

Го моли за уште барем еден ден,
една ноќ на среќа и полнота,
за зрак светлина од градината Еден,
пред повторно змијата низ нога да се мота.

И нема крај на таа борба,
борба со себе и својот сомнеж,
дека осаменоста ќе исчезне, немам верба,
ме растргнува постојаниот копнеж.

Осаменост...
Во моментов сум само јас и целиот универзум,
јас сум само една точка, зрнце песок,
не сум доволно паметна за ниту еден изум,
да можев да ја победам со еден тресок.

И моите зборови се губат во празнина,
суви и мрачни, се губат без оддек,
останува само тивка мачнина
и еден постојан глув лелек.

Leia Mais...

Кога виното зборува

Кога виното зборува
јас си молчам,
јас немам тогаш
што паметно да кажам.

Кога виното зборува
моите очи повторуваат по него,
солзи и смеа, од се по нешто,
моите усни бесрамно се црвени.

Кога виното зборува
јас си молчам,
ако и ти замолчиш
ќе го чуеш биењето на моето срце.

Што виното зборува
јас не можам да го кажам,
што моето срце отчукува,
јас незнам да го отпеам.

Ако замолчиме,
се погледнеме
и срцата си ги чуеме,
виното кажало се.

Кога виното зборува
моите усни се благи,
моите очи се сјајни,
погледни длабоко и бакни ме.

Ќе протече мед,
ќе заискри искра,
прекрасна музика
ќе засвири во нас.

Виното само вистина кажува,
тој нектар не е за секој,
кој од вистина бега
ни за љубов не е скроен.

Ноќ и вино,
зборови и насмевки,
мисли замаглени
и чувства скриени.

Утро и виното испари
зборови недоискажани
мисли разбистрени,
но вистината си остана.

Leia Mais...

"Онака како што е и никако поинаку "

Во моите сништа јас бев кралица,
кралица на облаците од чоколадо и
малото виножито од солзи ,
лебдев на синото небо од насмевки,
се беше лесно и едноставно,
онака како што е
и никако поинаку.
Имав мала круна од воздишки,
очи полни со надеж,
коси распослани по полето
од очекувања и посакувања,
чевлички од немир и љубопитство.
Бев кралица на изгубените,
ги повикував на утринска музика,
свирачите на тагата
го одеа својот утрински марш.
Тагата и радоста
стануваа едно,
се венчаваа во капелата,
капелата на љубовта.

Бев и повеќе не сум,
секогаш има некој расположен за војна,
некој кој ќе го одземе она што е твое,
она што те прави среќен,
да бидеш онаков каков што си
и никако поинаку.
Едноставното стана сложено,
круната стана тешка,
очите се затемнија,
боса зачекорив по тлото,
тлото на голата реалност,
ми беше одземено моето кралство
бев протерана во земјата
на некој друг,
каде нема музика,
каде тагата е одвоена од радоста,
а радоста одамна отишла
на своето задоцнето
свадбено патување.
Капелата на љубовта
беше срушена.
Моето кралство немаше,
немаше веќе кралица!

Leia Mais...

Дали знаеш?

Дали знаеш?
Ти си тој.
Свој и единствен,
никогаш мој,
а сепак близок.

Дали знаеш?
Јас сум таа.
Своја и единствена,
никогаш твоја,
а сепак блиска.

Дали знаеш?
Дека не барам
ништо од тебе,
а ти сепак даваш
и љубиш.

Дали знаеш?
Дека не бараш
ништо од мене,
а јас сепак давам
и љубам.

Дали знаеш?
Дека сме секогаш заедно,
а никогаш на исто место,
дека времето стои за нас
и се смета во години,
а не во денови.

Дали знаеш?
Дека го знаеш сето ова,
дека знаењето ништо не значи
се додека срцето не каже
точно во која година,
на кое место
ќе се сретнат
двете души
кои ништо
не бараат
една од друга,
а даваат
се!

Leia Mais...

Без маска

Понекогаш сум груба и гласна, понекогаш пак нежна и тивка, понекогаш дива и саможива, понекогаш пак кротка и дарежлива. Го кажувам она што го мислам, јазиков многупати е побрз од разумот, што срце чувствува се гледа во моите очи, дали болка по усните наудолу, дали радост по ѕвездите во очите, дали срам по зацрвенетите образи. Понекогаш сум жена која знае што сака, понекогаш дете кое првпат го гледа светот. Понекогаш сум груба и гласна зошто ќе препукнам ако не викнам, понекогаш сум нежна и тивка оти сакам да ја поделам сета љубов што ја имам и тивко да ги шепотам тајните на мојата душа. Соголена така, стојам пред тебе, ги трпам ударите без никаков штит. Може да викам, може да удирам, може да галам ил да шепотам нежно, но нема да лажам, ниту да глумам зошто љубовта е посилна така кога се прима  со болка и рик.

Leia Mais...

Сон

Сон.
Толку стварен,
проживеав уште
сто нови животи
во него.
Сон.
Ти беше со цвет
во рака,
ме бараше мене,
ме најде,
а цветот веќе беше скинат.
Сон.
Се прегрнавме страсно,
усните во бакнеж
се споија,
нешто не беше в ред.
Сон.
Љубов и сомнежи,
срцево плаче
зошто не може
повторно да сака,
безрезервно,
безусловно.
Сон.
Премногу бремиња
носиме на нашите плеќи,
премногу рани
на нашите срца.
Сон.
Тргнавме на патување,
непознато,
полни со надеж
на почеток,
полни со сомнеж
сега.
Сон.
Се будам
и сфаќам
дека сонувам
се дури сум жива.

Leia Mais...

Дежа ви

Сум слушнала приказни
од луѓе разни,
она што ни се чини дека
веќе сме го доживеале
е само моментот кога
судбината и нашиот живот
се спојуваат,
дека го доживуваме моментот
кој мора да се исполни,
дека го одиме патот
по кој треба да одиме.

Сум слушнала приказни
од луѓе разни
дека постои судбина
и дека постојат
 многу обиди
да се следи истата,
моменти на дежа ви,
моменти на веќе доживеано,
а всушност сосема ново.

Мојата приказна
сеуште ја раскажувам.
Моментот кога првпат те сретнав
кога погледнав во твоите очи
беше нешто веќе доживеано,
ти беше оној кој секогаш
сум го барала,
оној кој чекал баш на тоа место
во тој ден, тој час и во тој миг,
твојата прегратка беше
како враќање во мојот
изгубен дом,
твоите зборови
како утеха која
чекала на мене,
твојата насмевка
создадена за надеж,
беше непознат,
а толку близок.
Моменти на дежа ви,
ти си тука
и мислам дека одам по
вистинскиот пат
на мојата судбина.

Leia Mais...

Желби и можности

Што и да кажам , малку е,
такви зборови уште не се измислени,
само лебдат мислите и чувствата,
недефинирани,
не припаѓаат на ниедно време,
ни простор, ни место,
невидливи,
а сепак толку силно болат,
или ме насмејуваат,
па повторно болат,
зошто нема граници за нив,
не припаѓаат на ниедно време,
ни простор , ни место
а стиснати се меѓу милиони
предрасуди, граници,
четири ѕида и една глава.
Затворени меѓу желбите
и можностите моите мисли
и чувства ќе останат загубени
во бескрајното ништо.

Leia Mais...

Ноќ

Ноќ...
Совршена за гревови.
Месечина...
повик на страста.
Детето стана жена,
жена жедна за љубов,
за допири,
немирна и грешна,
ја чека својата казна,
силни раце
ја грабаат нејзината коса,
меките усни на мажот
ги впиваат нејзините сокови,
болката и задоволството
стануваат едно.
Ноќ...
совршена за криење.
Месечина...
страствен крик се слуша,
жената плаче како дете
зошто болката и задоволството
стануваат едно.

Leia Mais...